ریشه های موسیقی متال(Part 2)

دورز(doors)(به خوانندگی جیم موریسون ) به همراه دیگر گروه های همین سبک مانند ولوت آندر گرانوند

بر ضد آن چه جامعه آن را پذیرفته بود موضع گرفتند همین باعث می شد که این گروه ها با شتابی فراتر از معمول،معروف،محبوب و البته از نظر گاه بسیاری دیگر،منفور شوند.مرام هایی که به ادعای کارلوس سانتانا

همان ایده آل های حضرت مسیح بود روشی نوین و با عنوان هایی دیگر از سوی این گروه های موسیقی عرضه می شدند:«عشق،صلح و راک اندرول».

عوامل دیگری مانند سینما به کمک این موسیقی دان-اجرا کننده ها می آمدند.مثلا فیلم«جنگل تخته سیاه»به رواج راک اندرول کمک کرد.«مارلون براندو»طی همان سال ها به قول خودش از بخت خوبی که داشت اتفاقا

در فیلم یاغی بازی کرد که از قضا سالیان بعد عنوان آهنگی در یکی از بهترین آلبوم های متال قرار گرفت.

(آلبوم سال 1990 lock up the wolves ، از گروه Dio.فراموش نکنیم که الگوی پوشش و رفتاری از جوانان و حتا هنر مندان موسیقی متال ،را می توان به در نقشی که براندو در همان فیلم بازی می کرد،یافت.)

براندو بعد ها در صف اول مدافع های حقوق سرخپوستان قرار گرفت و دختری سرخپوست را به جای خود برای دریافت جایزه اسکار و خواندن یک بیانیه در مراسم اهدای جایزه فرستاد،شاید به همین دلیل است که منتقدان مجله ی تایم بین المللی او را در مقاله ای در ویجه نامه ی 100 هنر مند-مجری قرن بیستم به عنوان نماینده و الگوی فرهنگ سطح پایین معرفی کردند.

اما بحث بر سر موسیقی راک اندرول بود.مدتی از اوج و افول موسیقی جز(Jazz) که شورشی علیه انزوای

معنوی بود و به خصوص در شاخه بی باپ Bebop لحنی کاملا اعتراض گر و ستیزه جو داشت و غیر از دوران کوتاهی با بی توجهی مردم مواجه شده بود و به دلیلی که خارج از حوصله ی این نوشتار است از دور خارج شده بود-یا حداقل منزوی شده بود-موسیقی راک اندرول تازه به میدان آمده بود.راک اندرول همراه با «سطحی بودن» بود.رفاه وحشتناک اقتصادی آمریکا در دهه های 1950 و 1960 سن مخاطبان موسیقی را ز حدود 35 سال به حدود 20 سال تقلیل داده بود و این جوانان بی کار،پول دار و خوش باش تمایل فراوانی به نوشیدن ،رقصیدن و شنیدن موسیقی داشتند.حس های انسان ها که باید در کار و کش مکش با زندگی پخته

می شد،خیلی خام ماندند و موسیقی ای که به این حس ها دامن بزند رواج یافته بود.اما جنگ(ویتنام-آمریکا)

و در پی آن تحریم نفتی اعراب در سال 1973 در پی بود.اروپا زمستان سردی را گذراند و زندگی آسوده جوانان در گیرودار نا بسامانی اقتصادی گرفتار شد.آنها حالا افسرده و نگران و مضطرب و خسته بودند،از خوش باشی گری ها و فیلم هایی که همه به خوبی تمام می شدند.جوان ها فهمیده بودند همه چیز به خوبی تمام نمی شود.بر گردیم به سینما:

در این احوال ،اکران دو فیلم به نامهای ایزی رایدر با هنر نمایی نه چندان خوب هنری فوندا ،که با موسیقی غول هایی مانند جیمی هندریکس به بازار آمد،و همچنین فیلم تامی با موسیقی گروه شورشی و عصبی ، هو

و بازی هنرمندانی مانند اریک کلپتون و آرتا فرنکلین رنگی از عصیان و طغیان به خواست ها و امیال جوانان آن دوره زد.در شور و شوق آن دوره،گروه های فراوانی از جوانان آمریکایی به جنگل ووداستاک رفتند.این عده شمارشان به 400 هزار نفری می رسید.مردم آن حوالی می گفتند که از در و دیوار دارد هیپی می ریزد.این عده جوان به همراه خدایان موسیقی شان،فریاد مخالفت با جنگ را به آسمان رساندند.دولت آمریکا حتا نتوانست چند روز ناقابل هم که شده،زندگی هیجان آمیز و غیر عادی به قول خودشان «فضایی»

این جوانان را برتابدو پلیس این گردهم آیی را به خشونت کشاند.(گرد هم آیی سال 1999 جنگل وودساک هم به خشونت انجامید.گویی نطفه راک را با خشونت بسته اند.ضمنا بی سر و صدا و آرام هم می توان به برخورد خشن با پلیس با دیوید کوروش- که منجر به خود کشی همه ی اعضا شد-اشاره کرد.) همه متفرق شدند و چند سال بعد ، بی اعتنا به هنجارها و قواعد زندگی اجتماعی،افسرده محض از ناکامی ،بی هدف،پوچ و پر غصه ار یاد روز های خوبی که گذشتند،یادمان باشد هیپی در لغت به معنای افسرده است.

موسیقی راک اندرول Rock n Roll به عنوان موسیقی طغیان دوره ی خود شناخته شد.سبکی که که در آن به

قول دیوید بووی:«عمل خلاقیت هنری به عنوان جزیی از زندگی،به اندازه عمل مستراح رفتن صحیح است.»

و موسیقی دانان آن با بیزاری محض به دنیا نگاه می کردند.به قول چهره ی شاخص موسیقی پانک ،

الویس کاستلو:«موسیقی موضوعی به اهمیت مرگ و زندگی است و(خودش هم)اصلا مهم نیست.»آلن لینیر که خودش موسیقی دان راک آمریکایی است در باره ی راک اندرول می گوید:«راک اندرول فقط تفریح بی فکرانه است،تمام این چیز کثافت اختراعی شاعرانه است.نوه ی سنت دادا/سوررعالیسم.راک اندرول بر انرزی منفی تکیه می کند. اون یارو ها در گروه کیسنمی توانستند به تنهایی حتا دماغشان را بالا بکشند.»

موسیقی راک اندرول به سبب خاصست خیلی طغیانگرانه اش می توانست از همان اوایل اصطحکاک زیادی تولید کند،اما چهره ی زیبا،اندام متناسب،و صدای گیرا و خوش رنگ الویس پرسلی و توانایی های بر جسته آواز خوانی او به سرعت بین میان سالان نیز محبوب،و این سبک از حالت «تابو»بودن خارج شد.

گرچه در همان زمان هم بودند افرادی مشل فرانک سیناترا که بگویند:«راک اندرولوحشیا نه ترین،کریه ترین و فاسد ترین روش بیان است...این سبک موذی،هرزه و به معنی واقعی کلمه ،کثیف است...بوی تعفن می دهد،جنسی است...موسیقی نظامی هر جنایتکاری بر روی زمین.»

سبک هایی که شمارشان خیلی سخت است در مدت خیلی کوتاه از راک اندرولمشتق شدند که بسیاری از آنها به دلایل مختلف-که یکی از آنها نبود تهیه کننده و مبلغ بود-به زودی از میدان موسیقی خارج شدند.در میان آنها«سایکدلیک راک»که«پروگرسیو راک»یا «آرت راک» هم خوانده می شود،از همان ابتدا سر ستیز با هنجار های مرسوم اجتماعی غرب و آمریکا داشت.شکستن فرم های هنری مرسوم ،شیوه های نوین آهنگ سازی که مبتنی بر پایه هایعظیم و استوار به نام «موسیقی کلاسیک»بود،گونه ای جدید و متنوع نغمه سرایی

(که خیلی تحت سنت داداییست ها بود)و دخالت در مسایل سیاسی و اجتماعی(که جزو ویجگی های مرسوم سوررعالیست هاست)همه نشانه هایی بودند از گریز از،و ستیز با آن چه از سوی هر کس و همه پذیرفته شده بود.